Koncepcja rosyjska (opcja OBWE)

Pierwsza koncepcja wiąże się bezpośrednio z istnieniem i działalnością OBWE. Wspomniana powyżej reorganizacja, jakiej poddała się ta organizacja po zakończeniu zimnej wojny, trwająca praktycznie do dzisiaj, jest w pewnym sensie wynikiem działań niektórych państw (głównie Rosji), widzących w OBWE zalążek przyszłej struktury, na której opierałby się ład polityczny i militarny w Europie. Nie jest to … Czytaj dalej

Koncepcje przyszłego kształtu OBWE

Począwszy od przełomowych lat 1990/91 trwają w Europie ożywione dyskusje na temat bezpieczeństwa europejskiego w bliższej i dalszej przyszłości. Po zakończeniu zimnej wojny, rozwiązaniu Układu Warszawskiego (lipiec 1991) i rozpadzie Związku Radzieckiego (grudzień 1991), do historii przeszedł bilateralny układ sił w stosunkach międzynarodowych. Jednocześnie zarysowały się procesy, świadczące o nowym podejściu do problematyki bezpieczeństwa międzynarodowego … Czytaj dalej

Struktury i instytucje organizacji OBWE

Spotkania „na szczycie” szefów państw i rządów odbywają się zasadniczo co 2 lata. Określają one strategiczne priorytety OBWE i zapewniają konsultacje na najwyższym szczeblu politycznym. Ostatnie spotkania odbyły się w Stambule (18-19 XI 1999 r.) i Lizbonie (2-3 XII 1996 r.). Spotkania takie poprzedzane są przez konferencje przeglądowe. Ich zadaniem jest ocena całego spektrum działalności … Czytaj dalej

Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Rys historyczny

Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie – OBWE (Organisation for Security and Cooperation in Europe – OSCE) – następczyni Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (KBWE), powstałej na forum dialogu politycznego i negocjacji pomiędzy Wschodem i Zachodem w pierwszej połowie lat 70-ych. Zmiana nazwy nastąpiła podczas spotkania „na szczycie” przywódców państw członków KBWE w Budapeszcie, … Czytaj dalej

Istota i cel organizacji oraz kierunki jej działalności

Istota organizacji zapisana jest w zmodyfikowanym Traktacie Brukselskim w artykule V, w którym zawarte jest zobowiązanie stron do: "W przypadku gdy jedna z umawiających się Wysokich Stron stanie się obiektem zbrojnej agresji w Europie, pozostałe udzielą jej – zgodnie z art.. 51 Karty ONZ – pomocy i wsparcia wszelkimi dostępnymi sposobami środkami wojskowymi oraz innymi" … Czytaj dalej

Utworzenie Unii Zachodnioeuropejskiej

Unia Zachodnioeuropejska powstała na podstawie Traktatu Brukselskiego z 17 marca 1948 r. o współpracy w dziedzinie gospodarczej, społecznej i kulturalnej oraz zbiorowej samoobronie następnie zmodyfikowanego 23 października 1954 r. Do UZE początkowo należało pięć państw europejskich: Belgia., Holandia, Francja, Luksemburg i Wielka Brytania, natomiast w 1955 roku w wyniku fiaska koncepcji EWO do organizacji dołączyła … Czytaj dalej

Geneza dążeń Europy Zachodniej do autonomii obronnej

Najstarszą metodą wzmacniania obronności są sojusze, czyli dwu- lub wielostronne umowy międzynarodowe wspierające współpracę wojskową i polityczną oraz zapewniające wzajemną pomoc w sytuacjach zagrożenia. W ramach zbiorowego bezpieczeństwa państw mieści się system bezpieczeństwa międzynarodowego, wspólne bezpieczeństwo oraz bezpieczeństwo narodowe krajów przystępujących do takiego porozumienia. Termin „system bezpieczeństwa” obejmuje metody i środki stosowane w relacjach międzynarodowych, … Czytaj dalej

Terroryzm jako asymetryczne zagrożenie bezpieczeństwa międzynarodowego

Terroryzm jako asymetryczne zagrożenie bezpieczeństwa międzynarodowego Terroryzm stanowi jedno z największych współczesnych zagrożeń dla bezpieczeństwa międzynarodowego. Jego asymetryczny charakter oznacza, że grupy terrorystyczne, mimo ograniczonych zasobów, są w stanie skutecznie atakować znacznie potężniejsze państwa i organizacje międzynarodowe. Kluczowym aspektem terroryzmu jest fakt, że jego celem nie jest tylko fizyczne zniszczenie, ale przede wszystkim wywołanie strachu, … Czytaj dalej

Grupy fokusowe jako narzędzie ePR w sytuacjach kryzysowych

W sytuacjach kryzysowych grupy fokusowe są dla instytucji okazją do podjęcia dwukierunkowego dialogu z otoczeniem. Taki dialog może odbywać się zarówno w grupach „wewnętrznych” – czyli prowadzonych lub moderowanych przez przedstawicieli instytucji, jak i w grupach „zewnętrznych” – czyli niezależnych od danej instytucji. Interaktywny format grup dyskusyjnych pozwala na dogłębną analizę sytuacji kryzysowej. Ważną cechą … Czytaj dalej

image_pdf