Czołowe postacie w siatkówce plażowej

Kirch Kiraly – najbardziej znany siatkarz Stanów Zjednoczonych w siatkówce w hali i na plaży. W 1984 i 1988 roku zdobył z drużyną Stanów Zjednoczonych mistrzostwo olimpijskie, a w 1985 roku Puchar Świata. Jedyny zawodnik, który wywalczył 3 złote medale 10 w dwóch dyscyplinach, gdyż oprócz złota olimpijskiego w siatkówce halowej, zdobył złoty medal w siatkówce plażowej na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie w 1996 roku. W tym samym roku FIVB ufundowała po raz pierwszy nagrodę i tytuł: „Najlepszego Gracza na Świecie”.

( „Best Player in World„ ).

Kirch Kiraly zakończył już karierę w hali i od wielu lat jest w ścisłej czołówce zawodników siatkówki plażowej. Jego wieloletnim partnerem był Kent Steffes. Obecnie tworzy duet z Adamem Johnsonem i zajmują w światowym rankingu 41 miejsce.

Sinjin Smith – jego prawdziwe imię to Christopher St. John, ale znany jest jako: „Sinjin” . Pochodzi z Kaliforni. Uznany został za człowieka, który na nowo odkrył siatkówkę plażową. Ma do tego pełnomocnictwo jako Prezydent FIVB do spraw siatkówki plażowej ( World Beach Council ). Smith ma 40 lat, gra w siatkówkę plażową od dziecka,choć w długoletniej karierze miał przerwę spowodowaną kontuzją stawu ramieniowego i kolanowego. W sezonie 1995/96 wrócił jako zawodnik i jest na wysokim miejscu w światowym rankingu najlepszych siatkarzy plażowych.

Jackie Silva i Sandra Pires – Jackie i Sandra pochodzą z Brazylii. Jest to najlepsza para kobieca na świecie. Obie zdobyły pierwsze w historii siatkówki plażowej – złoto olimpijskie w Atlancie w 1996 roku, a w rok później w mistrzostwach świata obroniły tytuł najlepszych. Najgroźniejszymi rywalkami są Amerykanki, które udało im się pokonać w finale mistrzostw świata w 1997 roku. Jackie i Sandra wygrały 39 z 50 turniejów, w których brały udział. Po imponującej ilości meczów: 252, które rozegrały w ciągu 5 lat, nadal uważają że jest to gra niezwykle ekscytująca i wymagająca dużego sprytu i inteligencji.

Kathy Gregory – pierwszy raz osiągnęła zwycięstwo w roku 1974, od 1990 roku nie bierze już udziału w turniejach – grała 22 lata. Obecnie komentuje turnieje w TV oraz jest trenerką zespołu kobiecego w Santa Barbara.

Mike Dodd – gra od 1983 roku. Początkowo jego partnerem był Tim Hovland – obok duetu Smith/Stoklos stanowili niepokonaną drużynę lat osiemdziesiątych (60 zwycięstw). Wygrał cztery mistrzostwa świata i był członkiem amerykańskiej drużyny narodowej.

Patty Dodd – zanim została zawodniczką w siatkówce plażowej grała w siatkówkę na uniwersytecie w Los Angeles oraz jako zawodniczka zawodowa we Włoszech. Od 1988 roku należy do bezkonkurencyjnych sześciu zawodniczek WPVA. W 1989 roku z Jackie Silva stanowiły najlepszą parę na świecie.

Linda Carillo – była członkiem amerykańskiej reprezentacji narodowej na IO w 1984 roku w siatkówce halowej. Trzy lata później zdobyła tytuł mistrzowski w siatkówce plażowej. Do roku 1993 pełniła funkcję prezydenta WPVA.. W latach 1987-1988 była najlepszą zawodniczką na świecie. W 1990 roku wygrała mistrzostwa amerykanskie oraz mistrzostwa świata.

Bruk Vandeweghe – w 1993 roku został uznany za zawodnika, który poczynił największe postępy. Jego największe osiągnięcie to drugie miejsce turnieju w Manhattan Beach i wygrana w turnieju San Antonio.

Pat Zartman – pracuje jako prywatny trener zawodników w Hermoso. Z jego pomocą do turniejów przygotowywali się m.in. L.Carillo, J.Silva.

Kent Steffes – jest mistrzem od 1989 roku. Od 1992 roku wraz ze swoim partnerem Karchem Kiraly wygrał 34 turnieje spośród 43 możliwych.

Lech Kowalski – absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach i Uniwersytetu Jagiellońskiego ( psychologia ). Trener piłki siatkowej I klasy, wieloletni wykładowca w AWF w Katowicach, szkolił wiele zespołów ligowych.

Prekursor siatkówki plażowej na Śląsku, promotor i organizator turniejów siatkówki plażowej od 1993 roku. Trener mistrzów Polski w kategorii juniorów młodszych w 1999 roku. Przewodniczący Wydziału Siatkówki Plażowej Śląskiego ZPS.

ZAWODNICY W KRAJU

Wszyscy zawodnicy uprawiający w Polsce siatkówkę plażową zaczynali swoją karierę sportową jako siatkarze halowi. Ze względu na położenie geograficzne naszego kraju, sezon rozgrywek i turniejów w piłkę plażową jest bardzo krótki. Z upływem czasu, każdy z zawodników uprawiający w okresie letnim piłkę plażową stwierdził, że nie jest się wstanie pogodzić grania na wysokim poziomie w piłkę halową i plażową. Niezbędna jest specjalizacja.

Siatkarze halowi traktują granie w siatkówkę plażową jako trening uzupełniający. Natomiast zawodnicy specjalizujący się w siatkówce plażowej w okresie zimowym pracują nad motoryką, jak najlepszym przygotowaniem kondycyjnym.

Oto charakterystyki najlepszych aktualnie zawodników siatkówki plażowej w naszym kraju.

Zbigniew Żukowski – czterokrotny mistrz Polski (1994, 1995, 1996, 2002). W ME w 1994 roku zajął, razem ze swoim długoletnim partnerem J. Bułkowskim 10 miejsce. Na liście rankingowej PZPS na 1 miejscu, w światowym rankingu 190 miejsce.

Janusz Bułkowski – pięciokrotny mistrz Polski. Zawodowy gracz I – ligowej Stali Hochland Nysa. Od 1995 roku bierze udział w turniejach siatkówki plażowej, reprezentant kraju na mistrzostwa Europy, brał udział w World Tour. W sezonie 1999 i 2000 roku jego partnerem był B.Bachorski, z którym będzie reprezentował Polskę w turniejach kwalifikacyjnych do mistrzostw Świata.

Dariusz Parkitny – zawodnik Górnika Radlin. Od czterech lat uczestniczy w turniejach siatkówki plażowej w kraju. Powszechne uznanie zawodników i publiczności zjednały mu bardzo silne zagrywki w wyskoku. Jego poprzednim partnerem był D.Sobieraj, a w ostatnich MP zajął 6 miejsce razem z J.Piotrowskim.

Bartosz Bachorski – razem z P.Kadłubowskim w mistrzostwach Polski w 1991 roku zajął 1 miejsce. Mieszka w USA , brał udział w Amerykańskiej Ligi Uniwersyteckiej (3m) . Przygotowuje się do sezonu wraz z J.Bułkowskim.

Piotr Wesołowski – wicemistrz Polski z 1991 roku. Od 11 lat reprezentuje klub Stoczniowiec Gdańsk. Partnerem klubowym jest S. Winiarski. W 1991 roku otrzymał prestiżową nagrodę Fair Play, za przyznanie się do niezauważonego przez sędziów dotknięcia siatki podczas wykonywania bloku.

Damian Lisiecki – zawodnik VC Politechnika Poznań. Od wielu lat uczestnik turniejów eliminacyjnych mistrzostw polski, W 1998 roku 6 w finale MP. W rankingu PZPS w 1999 roku na drugim miejscu w ostatecznej klasyfikacji.

Jarosław Piotrowski – absolwent AWF Warszawa, zawodnik Astray Ustronie Morskie. Wielokrotny medalista MP. Udział w turniejach międzynarodowych: 5 w Emiratach Arabskich, 38 w World Tour w Ostendzie. W 2000 wraz z D.Parkitnym reprezentował Polskę w mistrzostwach Europy.

Dariusz Luks – zawodnik Skry Bełchatów. Brał udział w licznych turniejach rangi mistrzostw Polski. W 1999 uplasował się na 8 miejscu w rankingu PZPS.

Maciej Olszewski – zawodnik SKS Starogard Gdański. W 2000 uznany za największe odkrycie siatkówki plażowej. Wygrał dwa z trzech turniejów eliminacyjnych mistrzostw Polski.

Robert Głogowski – absolwent AWF Warszawa i Politechniki Warszawskiej. Długoletni zawodnik AZS Politechnika W-wa. Na II Mistrzostwach Polski zajął 3 miejsce, w 1999 roku w finale MP wraz z bratem Robertem zdobył 4 miejsce, w rankingu PZPS – 1 pozycja. Uczestniczył w turniejach światowych serii World Tour.

Wojciech Blomberg – zawodnik KS Wifama Łódź, wicemistrz kraju w kategorii juniorów i kadetów w latach 91/98 oraz 98/99.

Wpływ diety, jako elementu stylu życia, na zdrowie

1. Spożywanie słodyczy

Słodycze, podobnie jak produkty typu „fast food”, nie są polecanym rodzajem żywności. Pomimo to, z ogółu badanych osób, 39% umieszcza słodycze w różnej formie w codziennej diecie (Ryc.23). Odsetek ten budują w głównej mierze studenci AWF (66%). Fakt, że studenci Fizjoterapii w większym stopniu sięgają po słodycze jest statystycznie istotny (α = 0,01; χ2 = 7,869). Należy również zauważyć, że nie ma nawet jednej osoby, która wykluczałaby słodycze ze swojego jadłospisu w sposób kompletny.

Ryc. 23 Częstość spożywania słodyczy wśród studentów

Ryc. 24 Częstość spożywania słodyczy w zależności od rodzaju uczelni

Źródło: Opracowanie własne

2. Spożywanie owoców

Spożywanie owoców zalecane jest w diecie codziennie. Niestety takim sposobem odżywiania charakteryzuje się co piąty badany student AWF – u i co ósmy student Politechniki. 56% wszystkich pytanych odpowiada, że owoce jada kilka razy w tygodniu (Ryc.25).

Ryc. 25 Częstość spożywania owoców przez studentów

Dosyć widoczna i bardzo istotna jest różnica między studentami obu uczelni pod względem spożywania owoców(α = 0,001; χ2 = 13,542). Znacznie większy odsetek studentów AWF – u (65%) deklaruje, że spożywa owoce codziennie. Podobnie jest w grupie osób, która po owoce sięga kilka razy w tygodniu (60%). Studenci Politechniki częściej odpowiadali, że owoce jedzą mniej niż raz w tygodniu, bądź jeszcze rzadziej.

Ryc. 26 Częstość spożywania owoców w zależności od rodzaju uczelni

Źródło: Opracowanie własne

3. Spożywanie warzyw

Warzywa, podobnie jak owoce, są niezbędne w codziennej diecie i należy ich umieszczać jak najwięcej w naszym jadłospisie.

Proporcje pod w tym względem kształtują się nieco lepiej niż w przypadku spożywania owoców. Do zaleceń stosuje się 35% badanych. Kilka razy w tygodniu spożywa je 53%, natomiast 8% to osoby, które warzywa na swoim talerzu widzą mniej niż raz w tygodniu. Rzadziej jada je 4% osób i tę grupę zasilają tylko i wyłącznie studenci płci męskiej Politechniki Wrocławskiej, Istotność statystyczna pod tym względem nie jest aż tak duża ale jednak występuje przy poziomie istotności α = 0,04( χ2 = 4,537) (Ryc.27).

Ryc. 27 Częstość spożywania warzyw przez studentów

Ryc. 28 Częstość spożywania warzyw w zależności od rodzaju uczelni

Źródło: Opracowanie własne

4. Spożywanie tłuszczów zwierzęcych

Według zaleceń tłuszcze zwierzęce powinny występować w naszych pokarmach w mniejszej ilości niż do tej pory. Powinniśmy zastępować je jak najczęściej tłuszczami roślinnymi. Tłuszcze zwierzęce sprzyjają rozwojowi miażdżycy, dlatego by chronić się przed chorobami krążenia i naczyń, powinniśmy ograniczać ich spożycie.

Z ryciny 29 wynika, że do powyższych zaleceń stosuje się mniejszość badanych, gdyż zdecydowana większość  umieszcza w swoich pokarmach tłuszcze zwierzęce codziennie lub kilka razy w tygodniu (46 % i 44%).

Ryc. 29 Częstość spożywania tłuszczów zwierzęcych przez studentów

Sześćdziesiąt dwa % osób z grupy spożywającej tłuszcze zwierzęce codziennie to studenci AWF. Znacznie mniej bo 38% stanowią osoby z Politechniki (α = 0,02; χ2 = 5,673).

Ryc. 30 Częstość spożywania tłuszczów zwierzęcych w zależności od rodzaju uczelni

Źródło: Opracowanie własne

5. Spożywanie soli

Zalecane dzienne spożycie soli kuchennej nie powinno przekraczać 5 – 6 g. Zważywszy na walory smakowe potraw dosalanych, mamy tendencje do przekraczania tej normy, a tym samym do poddawania się wpływowi jednego z czynników ryzyka chorób  sercowo – naczyniowych.

Codziennie swoje potrawy dosala większość badanych (61%). Kilka razy w tygodniu robi to ¼ , natomiast rzadziej tylko 14% (Ryc.31). Proporcje w zależności od rodzaju uczelni nie wskazują na znaczące różnice pod tym względem (α = 0,05; χ2 = 0,028) (Ryc.32).

Ryc. 31 Częstość spożywania soli przez studentów

Ryc. 32 Częstość spożywania soli w zależności od rodzaju uczelni

Źródło: Opracowanie własne

Taktyka gry w siatkówce plażowej

Taktyka indywidualna wykonywania zagrywki

W siatkówce plażowej podobnie jak w siatkówce halowej, bardzo duże znaczenie ma zagrywka. Śmiało można powiedzieć, że element ten w piłce plażowej ma jeszcze większą skuteczność.

Wybór sposobu i kierunku zagrywki zależy od warunków klimatycznych i odbierającego. Gdy wieje wiatr, można spowodować różne zawirowania i zmienne tory lotu piłki. Zagrywanie pod wiatr sprawia, że prądy powietrza „szybują” piłką i poruszają ją nieoczekiwanie w różne strony. Natomiast kiedy wieje wiatr zza pleców, powinno się stosować zwykłą szybującą zagrywkę.

Przy wietrze wiejącym z lewej do prawej strony, dobrze jest ustawić się po prawej stronie linii końcowej boiska i celować w lewą stronę boiska przeciwnika.

Generalną zasadą powinno być konsekwentne zagrywanie na najsłabszego przyjmującego. Opłacalne może być zmuszanie do wykonania ataku mniej skutecznego. Wskazane jest zagrywanie blisko linii końcowej boiska, (nie wolno przyjmować zagrywki sposobem górnym).

Konsekwentnie należy zmieniać długość toru lotu piłki, zmuszamy zawodnika przyjmującego do ciągłego przemieszczania się. Dążymy do tego aby musiał pokonać jak najdłuższą drogę od miejsca przyjęcia do miejsca wykonania ataku.

Zagrywać należy pomiędzy przyjmujących, w celu utrudnienia im decyzji, kto ma odbierać piłkę.

Zagrywający powinien także uwzględnić swój powrót na boisko, aby jak najszybciej zajął pozycję obronną w swojej strefie boiska.

Dla skuteczności zagrywki cenne mogą być informacje współpartnera o tym gdzie kierować zagrywkę. Wykorzystywać należy również współpartnera jako zasłonę.

Zawsze należy stosować swoją najsilniejszą zagrywkę.

Gdy świeci słońce należy stosować zagrywkę słoneczną, aby zawodnik przyjmujący zmuszony był do odbioru piłki zbliżającej się z dużej wysokości.

Taktyka indywidualna przyjęcia zagrywki

Zagrywkę może przyjmować każdy z graczy. Jeżeli to możliwe to lepiej przyjmujący powinien częściej odbierać piłkę. Przyjęcie piłki powinno być wykonane na stosunkowo dużą wysokość, aby w ten sposób uzyskać czas na drugie odbicie – wystawę przygotowujące wykonanie ataku. W siatkówce halowej zawodnik, który przyjął zagrywkę raczej nie atakuje, natomiast w plażowej w 95% przyjmujący wykonuje atak. Musi zdążyć dojść do wystawionej piłki.

Zawodnik stojący po przekątnej w stosunku do zagrywającego powinien ustawić się nieco bliżej środka boiska – piłka lecąc w jego stronę musi pokonać dłuższą drogę, w związku z czym ułatwi przyjęcie zagrywki swojemu partnerowi.

Wiatr i piasek sprawiają, że podanie piłki jest trudniejsze. Tak więc należy opanować przyjęcie piłki w różnych pozycjach i podczas ruchu. Najważniejszym problemem jest dogranie za wszelką cenę piłki do swojego partnera, nie zważając na pozycję ciała czy technikę.

Ważne jest miejsce, do którego kierowana jest piłka. Powinna być nagrana przed siebie w taki sposób, by jej wystawienie nie było zbyt dalekie, optymalna wystawa ma około 3 metry długości. Wiąże się to między innymi z miejscem gry (otwarta przestrzeń) – wiatr nie będzie zmieniał lotu piłki.

W siatkówce plażowej jest wiele miejsc do pokrycia przez dwóch zawodników. W związku z tym, że przepisy nie pozwalają przyjmować zagrywki na palce, należy opanować odbiór zagrywki otwartymi dłońmi.

Zasadnicza technika przyjęcia piłki jest taka sama, jak w siatkówce halowej. Niezbędna jest koncentracja, niska postawa, duża wola walki. Należy stanąć dalej od siatki, aby wykonać mniej kroków w głębokim piasku przemieszczając się w przód. Dzięki temu ułatwiamy sobie dojście do ataku, nie musząc zmieniać kierunku poruszania się. Nagrywać należy piłkę około 1m od siatki. Zaoszczędzi to parę kroków w poruszaniu się wystawiającego i pozwoli mu bezpiecznie podać piłkę do ataku bez obawy że dotknie siatki po szybkim biegu, a ponadto, jeśli wiatr złapie piłkę to jest szansa, że zostanie ona po naszej stronie.

Jeśli nagrywać będziemy zbyt wysoko, to słońce będzie przeszkadzać partnerowi w kontrolowanym wystawieniu piłki. Jeśli piłka będzie zbyt nisko dograna, to nie damy szans wystawiającemu na dobre rozegranie. Należy również wziąć pod uwagę warunki pogodowe, jeśli wieje wiatr w twoją stronę, ustaw się dalej od siatki. Jeśli wiatr wieje tobie w plecy, stań bliżej siatki.

Przyjęcie zagrywki jest kluczowym elementem gry zarówno w siatkówce halowej jak i w siatkówce plażowej.

Taktyka indywidualna wystawienia piłki

Wystawienie piłki w siatkówce plażowej często wykonywane jest podczas słońca i wiatru. Należy być przygotowanym na zmianę kierunku siły wiatru.

Zasady wystawienia piłki są takie same jak w siatkówce halowej. Barki skierować należy w kierunku podania, a nie tam, skąd piłka nadlatuje.

Powinno się używać okularów przeciwsłonecznych, aby poprawić zdolność widzenia piłki w słońcu.

Kluczowym sposobem jest wystawienie piłki palcami znad głowy. Nie wolno jednak przesadzać i ryzykować podwójnego lub nieczystego odbicia. Opanować powinno się również wystawienie piłki sposobem oburącz dolnym.

Wystawienie piłki bliżej siatki nie jest złe, należy je stosować gdy nie ma skutecznego bloku. Atakujący musi być jednak przygotowany na taki sposób rozegrania. Generalnie stosuje się wystawienie piłki oddalone od siatki 1-1,5 metra.

Słuchać należy swojego partnera w ataku, w siatkówce plażowej nie ma żadnych kombinacji, wszyscy wiedzą z góry kto będzie atakować. Wystawić piłę należy tak jak chce twój partner. Po wystawieniu obserwuj ustawienie obrony przeciwnika i podpowiedz swojemu partnerowi kierunek atakowania: prosta, skos, plas po skosie.

Należy mieć świadomość, że w siatkówce plażowej gra tylko dwóch zawodników. Każde niedokładne przyjęcie oraz niedokładne wystawienie piłki do ataku jest potencjalnym punktem dla drużyny przeciwnej. W piłce halowej jest jeszcze czterech zawodników, którzy mogą naprawić błąd, tutaj ich brak.

Taktyka indywidualna ataku

W piłce plażowej stosuje się atak dynamiczny, atak kierunkowy, w niektórych sytuacjach plasowanie o różnych torach lotu piłki. Czasami jest lepiej splasować lub przelobować

nad blokiem, aniżeli atakować dynamicznie w strefę, w której piłka może być wybroniona.

Piasek powoduje trudniejsze dojście do wyskoku, ale generalnie technika ataku jest taka sama jak w siatkówce halowej. Do miejsca odbicia zbliżamy się dwukrokiem , najważniejszy jest jednak ostatni krok . Dla praworęcznych kombinacja kroków powinna mieć kolejność prawa-lewa. Podczas wyskoku ciało ma kształt łuku napiętego, barki powinny się znaleźć na wprost uderzającej ręki, aby utrudnić przeciwnikowi przewidzenie ataku.

Należy pracować nad swoimi słabszymi elementami. Mądry przeciwnik będzie zagrywał na słabszego przyjmującego lub słabszego atakującego. Może też zagrywać daleko od słabszego wystawiającego. Tak więc pracując nad słabszymi elementami w znacznym stopniu zredukuje się ryzyko porażki.

Doświadczeni zawodnicy zwykli mówić : „nie atakuj w stronę w którą patrzysz, atakuj tam, gdzie nikogo nie ma”. Atakuj tam, gdzie nie jest skierowany twój wzrok. Uderzenie z pełną siłą najczęściej łatwe jest do odczytania i zwykle kierowane w jednym kierunku. Należy zmieniać kierunki ataku, w swoją lewą lub prawą stronę.

W piłce plażowej nie należy uderzać każdej piłki z dużą siłą, trzeba oszczędnie gospodarować energią . Atakować, plasować należy tam, gdzie nie ma przeciwnika. Partnerzy często informują się, wołając „prosta” lub „skos” a czasem używają numerów oznaczające strefy boiska od 1 do 6. Przed zbiciem należy zorientować się, gdzie jest otwarte pole do ataku. Doświadczeni zawodnicy wiedzą, jak uderzyć piłkę używając tylko połowy siły i nawet ponad blokiem kierują piłkę w nie bronioną strefę. Przygotowując się do ataku, wyglądaj tak jakbyś chciał uderzyć piłkę z pełną siłą, dopiero w powietrzu podejmuj decyzję gdzie posłać piłkę. Nie atakuj tam gdzie patrzysz, należy się starać kierować piłkę używając do tego nadgarstków. W piłce plażowej trzeba stosować szeroką gamę sposobów atakowania. \m szersza kolekcja uderzeń, tym większe prawdopodobieństwo zaskoczenia przeciwnika nawet w trudnej sytuacji. Boisko ma cztery narożniki, a przeciwników jest tylko dwóch, jeżeli opanuje się technikę ataku na dostatecznym poziomie, zawsze można trafić w jeden z dwóch nie bronionych rogów. Od czasu do czasu należy wykonać silne zbicie, aby zmusić przeciwnika do niskiego ustawienia w obronie. Z takiego ustawienia trudno przejść do obrony plasów.

Taktyka indywidualna bloku

Blok należy wykonywać pojedynczy i to tylko w uzasadnionych sytuacjach. Należy dążyć do stosowania go przeciw atakom blisko siatki.

Gdy przyjęcie jest niedokładne, należy odejść od siatki i bronić „polem”.

Blokujący wcześniej sygnalizuje, który kierunek będzie zastawiał, aby partner bronił pozostałych stref boiska. Blok bez powiązania go z konkretnym miejscem ustawienia partnera w polu stwarza atakującemu dużą szansę przeprowadzenia skutecznego ataku. Również duże znaczenie ma umiejętność samoasekuracji zawodnika blokującego. Zawodnik z głębi pola ma ograniczone możliwości pomocy (asekuracji) zawodnikowi blokującemu.

Wyróżnić możemy dwa rodzaje ustawień zawodnika pola w stosunku do strefy zasłanianej przez zawodnika bloku i odwrotnie. Każde ustawienie musi być uzgadniane z partnerem.

Przy ataku ze skrzydła – zawodnik bloku zasłania atak po prostej, zawodnik pola przesuwa się do obrony strefy po przekątnej.

Przy ataku na środku – zawodnik bloku wykonuje zasłonę szeroką, zostawia wolny kierunek po prostej, zawodnik pola ustawia się w osi boiska.

Zawodnik bloku zastawia kierunek ataku wzdłuż prostej, zawodnik pola przesuwa się w prawo lub w lewo.


Bibliografia

Grzegorz Grządziel, Lech Kowalski, Siatkówka plażowa w szkole, Wydawnictwo COS, Warszawa 2000