Oto przeredagowany tekst z zachowaniem przypisów:
Dzieje polskiego transportu lotniczego sięgają lat dwudziestych XX wieku, chociaż pierwsze lotniska w Warszawie, Krakowie, Poznaniu i Lwowie zostały zbudowane już dekadę wcześniej. W Europie komunikacja lotnicza rozwijała się w latach 1918–1919, począwszy od Niemiec, a następnie we Francji i Wielkiej Brytanii. Lotnictwo wojskowe Austrii organizowało przewozy pocztowe na trasie Wiedeń – Olomuniec – Kraków – Lwów – Kijów w okresie 31 marca – 7 października 1918 roku, z czynnym udziałem Polaków. Był to pierwszy lotniczy przewóz poczty w Europie [T. Waśniewski, Analiza finansowa przedsiębiorstwa, Fundacja Rozwoju Rachunkowości, Warszawa 1993, s. 178].
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 11 listopada 1918 roku rozpoczęto starania o utworzenie krajowej komunikacji powietrznej. W grudniu 1919 roku zaprezentowano w Polsce pierwszy samolot komunikacyjny, a od 2 kwietnia 1921 roku rozpoczęto regularną komunikację na trasie Warszawa – Praga – Strasburg – Paryż realizowaną przez CFRNA (towarzystwo francusko-rumuńskie). Kolejno powstawały przedsiębiorstwa transportu lotniczego, takie jak "Aerotarg" w Poznaniu (28 maja 1921 roku) oraz "Aerolloyd" w Warszawie (1922), który w 1925 roku przekształcił się w spółkę akcyjną "Polska Linia Lotnicza Aerolot". Otwarto połączenia, takie jak Gdańsk – Warszawa – Lwów, a później przedłużono je do Wiednia. Wprowadzono do eksploatacji samoloty Junkers F-13. W latach 20-tych przewozy lotnicze kształtowały się na poziomie do 16.000 pasażerów rocznie, przy użyciu około 20 samolotów obsługujących 9 miast.
2 stycznia 1929 roku pod nazwą Linje Lotnicze LOT rozpoczęła działalność firma przewozowa. Została ona utworzona z dotychczas działających towarzystw lotniczych na podstawie programu opracowanego w 1928 roku przez Wydział Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. Była to spółka państwowo-samorządowa, która przejęła pracowników, samoloty oraz wyposażenie od dotychczasowych przewoźników. Wydarzeniem roku 1929 było podpisanie w Warszawie międzynarodowej konwencji dotyczącej przewozów lotniczych, znanej jako Konwencja Warszawska. Pod koniec roku zmieniono nazwę przedsiębiorstwa, wprowadzając "Polskie" oraz znak firmowy "Żuraw" projektu Tadeusza Gronowskiego. Nowe przedsiębiorstwo rozszerzyło swoją działalność, tworząc połączenia do Katowic i Bydgoszczy oraz kupując samoloty Fokker F-VIIA/1M (8 miejsc pasażerskich).
Rok 1934 to przeniesienie działalności LOT-u na nowe lotnisko w Warszawie – Okęcie oraz wprowadzenie nowych połączeń na trasie Warszawa – Wilno – Ryga – Tallin, a także Poznań – Berlin. W 1937 roku otwarto najdłuższą w Europie linię lotniczą północ-południe, łączącą Finlandię, Polskę i Palestynę – ponad 4300 km. Wprowadzono nowe samoloty, takie jak DC-2, L-10A "Electra", Ju-52 oraz L-14H "Super Electra" (10-15 miejsc pasażerskich). W 1938 roku załoga LOT-u pod dowództwem dyrektora W. Makowskiego przeleciała z Burbank k. Los Angeles przez Amerykę Środkową, Południową, Atlantyk, Afrykę i Europę do Warszawy, udowadniając możliwość realizacji lotów transatlantyckich.
Pod koniec lat 30-tych uruchomiono połączenia z Budapesztem, Belgradem, Wenecją, Rzymem, Kopenhagą i Bejrutem. W 1939 roku przewieziono 65 tys. pasażerów oraz 1400 ton ładunków, eksploatując 26 samolotów i obsługując 25 miast. Wybuch II wojny światowej nie zaskoczył LOT-u, który sprawnie ewakuował pracowników, samoloty i majątek firmy, unikając dużych strat w czasie działań wojennych. Część pracowników pozostała w kraju, angażując się w działalność konspiracyjną. Wielu zginęło, jak inż. Włodzimierz Szaniawski czy ppłk. Juliusz Gilewicz. Ci, którzy przedostali się na Zachód, służyli w RAF-ie.
Po wojnie, 6 marca 1945 roku, reaktywowano Polskie Linie Lotnicze LOT, uruchamiając połączenia do 8 głównych miast Polski. W latach 50-tych przewożono tylko 175 tys. pasażerów, obsługując 24 miasta i posiadając 40 samolotów. Jednak po "odwilży" 1956 roku sytuacja poprawiła się: zakupiono samoloty CV-240 z ciśnieniową kabiną, wprowadzono samoloty turbośmigłowe Il-18 (100 pasażerów) oraz V-804 (1962) i An-24 (1966). Uruchomiono połączenia do Kairu, Helsinek, Frankfurtu i Bejrutu.
W 1968 roku rozpoczęła się era samolotów odrzutowych z wprowadzeniem Tu-134 (72 pasażerów). Na początku lat 70-tych uruchomiono połączenie do Nowego Jorku, a LOT zakupił dalekodystansowe samoloty Il-62 (1972) oraz Il-62M (1979). W 1979 roku LOT przewiózł 1,997 mln pasażerów i ponad 17 tys. ton ładunków, obsługując 56 miast z flotą 46 samolotów.
13 grudnia 1981 roku, po ogłoszeniu stanu wojennego, zawieszono wszystkie połączenia LOT-u. W 1984 roku uruchomiono czartery do Nowego Jorku i Chicago, a w 1988 roku zdecydowano o zakupie trzech samolotów Boeing 767, a także ATR-72 i Boeing 737 na trasy średniego zasięgu. W 1991 roku LOT przekształcił się w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, podejmując działania restrukturyzacyjne, takie jak modernizacja floty, certyfikacja bazy technicznej oraz stworzenie spółek zależnych, takich jak LOT Catering, LOT Ground Services i Petrolot.
Na przełomie XX i XXI wieku LOT był członkiem największego sojuszu lotniczego, podpisując umowę z British Airways, co pomogło firmie odnaleźć swoje miejsce w globalnym rynku lotniczym. Dzięki tym zmianom LOT dotarł do 52 miast w 33 krajach, przewożąc ponad 2,3 miliona pasażerów rocznie, a także prawie 31 tys. ton ładunków. Na pokładach samolotów LOT-u podróżują osoby z najwyższych kręgów politycznych, naukowych i artystycznych.
